Film jest wynikiem przemyśleń dotyczących koncepcji filozoficznej zakładającej możliwość zbawienia Diabła.Owo zbawienie zła wydaje się być częścią samooczyszczania się kultury. Świat odruchowo zapomina o swoich grzechach, wspomnienia potworności blakną ponieważ umierają naoczni świadkowie. Równie naturalny jest proces racjonalnej integracji oczyszczającej zło zgrozy i demonizmu, świadomość kolektywna oswaja się ze zbrodnią i zaprzęga zło w służbę kultury humanistycznej, po to by wyjaśniać i uczyć. Niestety przez edukację i sztukę Diabeł staje się częściowo zabawą. To bardzo gorzka konstatacja.